Scouting St. Christoffel

Eens verkenner, altijd verkenner

Hengelo - Een verkenner is hij nog steeds, in hart en nieren.

H. van Glabbeek kan duizend-en-één verhalen vertellen over zijn tijd bij de 'verkenners', zoals de scouting vroeger heette.

De grote tafel in de blokhut van scouting St. Christoffelgroep aan de Uitslagsweg 191 ligt bezaaid met oude foto's, krantenknipsels en archieffoto's uit de 75-jarige geschiedenis van de groep. Met de gevorkte stok in zijn handen geklemd, en zijn Gillwell Wood Badgeklompjes aan een leren koord om zijn nek zit oud-hopman H. van Glabbeek, 92 jaar oud, tussen de foto's te snuffelen.

Hij ontdekt steeds meer mensen die hij kent of gekend heeft. Als hij zijn eigen boekje van de Katholieke Verkenners (KV) tegenkomt slaakt hij een kreet van vreugde: "Ach wat is dit leuk!" Enthousiast begint hij te vertellen. Over hoe hij bij de padvinders is gekomen. Over welke bewijzen en insignes hij in de loop van de tijd allemaal heeft gehaald. Over zijn tijd bij de verkenners en zijn 'promotie' naar vaandrig, en uiteindelijk naar hopman, leider van de verkenners.

Van Glabbeek is in Enschede begonnen bij de Katholieke Verkenners. Hij verhuisde daarna twee keer, de eerste keer naar Winterswijk en in 1953 naar Hengelo. In Hengelo kwam de katholieke Van Glabbeek bij St. Christoffel terecht.

"Ik had net mijn volmacht hopman gehaald. Bij St. Christoffel liep de groep verkenners niet zo goed. In de tijd dat ik daar hopman was, is de troep van negentien jongens uitgegroeid tot vijf troepen van zes jongens", vertelt hij trots.

"Hopman worden was nog niet zo gemakkelijk. Voordat je je 'volmacht' behaalde moest je een zes weken durende cursus volgen. Tijdens die cursus leerde je spelletjes bedenken, liedjes zingen en een bijeenkomst in elkaar te draaien. Maar je leerde ook hoe je met die jonge jongens om moest gaan en hoe je ze moest opvoeden. Want de verkenners waren niet alleen leuk, het ging ook om opvoeding en karaktervorming."

Ondertussen schuift Anne Gemser, de huidige voorzitter van scoutinggroep St. Christoffel bij Van Glabbeek aan. "Tegenwoordig duurt de cursus tot groepsleider maar twee dagen", lacht ze. "Wat een verschil hè. De regels zijn nu lang zo streng niet meer, daar is ook geen behoefte aan. 'Een heitje voor een karweitje' doen wij al lang niet meer. En de hiërarchie is veel losser nu. De nadruk ligt niet meer zo zeer op het karakter vormen. Ook het uniform, is veranderd. De kinderen hoeven geen hoed meer op, en geen korte broek met kniekousen. Een spijkerbroek met een blouse is goed genoeg."

In zijn handen houdt Van Glabbeek nog steeds de gevorkte stok. "In mijn tijd kregen alle verkenners nog een stok, die werd gebruikt bij het pionieren (hutten bouwen, red.). De hopman had er een die aan de bovenkant vorkvormig uitliep. Altijd als ik naar een scoutingbijeenkomst ga, dan neem ik deze stok en mijn Gillwell Wood Badgeklompjes mee."

Van Glabbeek is trots op dit bijzondere insigne. "Het was erg moeilijk om het te krijgen. Ik moest in Ommen met mijn patrouille in de regen een vuurtje maken, met maar twee lucifers. We moesten een kamp pionieren en een maaltijd koken. Het was overleven en allemaal primitief, primitief, primitief..." Het behalen van insignes voor verkregen vaardigheden is nog niet verdwenen. Scouts, zoals de vroegere verkenners nu heten, moeten aan bepaalde eisen voldoen. "Als dat is gebeurd, krijgen ze het insigne, een plaatje dat op de blouse kan worden genaaid", vertelt Gemser.

Van Glabbeek vertelt verder. "We gingen ook regelmatig op kamp en zongen liedjes en yells bij het kampvuur." Prompt barst Van Glabbeek uit: "Bravo, bravo, B.R.A.V.O. G.O.E.D.Z.O." "Dát vind ik nou zo leuk!". reageert Gemser. "Dat doen we nu niet meer. Terwijl er zoveel leuke scoutingliedjes en yells zijn! Wij gaan ook op kamp, maar dan bakken we broodjes bij het kampvuur. Dat vinden de meeste kinderen erg leuk om te doen."

In 1973 zijn alle padvindersgroepen in Nederland samengegaan onder de naam 'scouting'. Toen is Van Glabbeek gestopt. Toch is hij blij dat hij ooit bij de verkenners is gegaan. "Ik heb veel aan ze te danken, veel prachtige ervaringen."