Scouting St. Christoffel

Scouting voor vijftien bijzondere koppies

Vijftien bijzondere kinderkoppies steken door de gaten in het zwarte landbouwplastic. Wat gaat er straks gebeuren? "Piano", zegt Arnold en hij wijst naar de piano die er niet staat.




Vijftien bijzondere koppies kijken door de gaten in het landbouwplastic in een gigantische kijkdoos. Want daarin is de blokhut van de Hengelose scouting St. Christoffel deze zaterdag veranderd. "We krijgen een toneelspel", zegt Arnold en hij heeft gelijk.

Arnold vertelt dat hij niet speciaal van pianomuziek houdt. "Contrabas", is zijn instrument. Zijn buurmeisje zegt liefhebster van de trompet te zijn.

Blauwe scout Jolande komt een praatje maken. "Ken je me nog", wil ze weten. "Je hebt me je kamer laten zien". Het kwartje valt als zij over zijn verzameling dinosaurussen begint. "Ik heb heel veel dino"s", vertelt Arnold.

Jolande is net als andere leidsters en leiders op bezoek geweest bij de verstandelijk gehandicapte kinderen die deze zaterdag voor het eerst bij scouting St. Christoffel zijn. Aan zo"n groep begin je niet zomaar. "Je wilt van de ouders bijzonderheden over de kinderen horen en je wilt de kinderen vertrouwd met je maken", licht Jolande toe.

Van de gedegen voorbereiding hebben ze profijt. Een kind komt huilend binnen. Eng gebouw in het bos, allemaal vreemde mensen. Maar de tranen verdwijnen als het "zijn" scout ziet.

Yorrick (8) heeft naar zijn eerste dag bij de scouting uitgekeken. Hij vertelt dat hij graag in het bos wil spelen, want dat gaan ze vanmiddag doen. "Maar dan wordt je broek wel nat", zegt hij en daar houdt hij niet van. Hij vertelt over giftige paddestoelen, zeker die met rood witte stippen. Hij vindt bladeren zoeken leuk en balanceert graag op boomstammen. Soms valt-ie eraf.

Stil

Vijftien bijzondere koppies zijn stil als het toneelspel begint. St. Christoffel wil met het spel in een kijkdoos het ijs breken, de kinderen van zeven tot twaalf jaar de wereld van de scouting binnen loodsen. En dat gaat moeiteloos.

Een vrouwelijke scout, verkleed, geschminkt, hoed met bloem op het hoofd, heet de kinderen welkom. Daarna vraagt ze de kinderen: "Weten jullie wel wie ik ben?". Het antwoord komt direct en droog van een jongen: "Jij bent Anja". Ja kom, zeg, we laten ons niet voor de gek houden door een maskerade. De kinderen weten zich in he begin nog verzekerd van de aanwezigheid van hun ouders die achter in het zaaltje naar de kijkdoos kijken waarin de hoofden van hun kinderen verdwijnen. Stuk voor stuk zijn de ouders lovend over het initiatief van St. Christoffel. Het valt niet mee geschikte clubs voor verstandelijk gehandicapte kinderen te vinden. En hoe ouder de kinderen worden hoe moeilijker het wordt. Spelen met vriendjes en vriendinnetjes na schooltijd is vaak lastig omdat zij later thuis komen en de andere kinderen dan "al voorzien" zijn.

In het weekeinde is het een moeilijke afweging: mee met het gezin waar het kind dan de gang van zaken "beheerst" of "ergens naartoe brengen". Het is een leven vol dillemma"s.

Daarom wilde Sandra Wezenberg, scout en fysiotherapeut, helpen. Deze nieuwe groep "Blauwe Vogels" is haar initiatief. "Ik wil gewoon graag met deze kinderen werken. Het zit in me", zegt ze. Veel kinderen willen met haar "werken". Er is nu al een wachtlijst van 23 bijzondere koppies.